• Γεράνεια όρη 11-4-2010

    Σήμερα το πρωί στις 8:00, συναντηθήκαμε στα διόδια της Ελευσίνας, εγώ, το χέλι, ο Γιώργος με τον υιό, ο Θάνος, ο Πάνος, ο Παναγιώτης gp, ο Αλέξανδρος, ο Φώντας, ο Paspa με τη φάτσα το γιό του και ο Χρήστος με το γιό.
    Προορισμός, τα Γεράνεια όρη, από Λουτράκι.
    Ξεκινάμε λοιπόν και κάνουμε την πρώτη στάση για ανεφοδιασμό πριν το Λουτράκι.
    Αντί όμως να ξεκινήσουμε αμέσως μετά, βλέπω μιά αναταραχή έξω απο το αυτοκίνητο του Χρήστου......
    Ρωτάω τι έγινε και η απάντηση ήταν ότι ο αθεόφοβος ο Παναγιώτης, μπρίζωσε το φόρεστερ του Χρήστου και μάλιστα έβγαλε και διάγνωση ότι θέλει αλλαγή maf.
    Μετά την απαραίτητη πλάκα, ξεκινήσαμε για το βουνό όπου στο δρόμο σε κάτι ωραία στροφιλίκια έβαλα μέσα τον Πάνο και έγινε το έλα να δεις, αφού παίρναμε όλες τις φουρκέτες με τις πόρτες, με τον χέλι να κτυπιέται από τα γέλια και τον Πάνο πίσω να κάνει προσευχές.
    Με τα πολλά, φτάσαμε σε ένα χωματόδρομο που τον ακολουθήσαμε, αλλά έκανε ένα κύκλο χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Προχωρήσαμε πιο κάτω, μήπως βρούμε τους χωματόδρομους του Ακρόπολις όπως μας είχαν πει.
    Κάποια στιγμή, είδαμε ένα κύριο σε ένα οικόπεδο να κάνει κάποιες εργασίες και το χέλι κατέβηκε να τον ρωτήσει μήπως ξέρει τη δρόμο, λέγοντάς του το αμίμητο: Μήπως ξέρετε το χωματόδρομο που γίνεται το WRC;
    Τελικά, ο άνθρωπος κατάλαβε και μας είπε πως να πάμε. Ο Πάνος, ο μόνος που θυμόταν τι μας είπε, είδε την ταμπέλα όπου και στρίψαμε στους χωματόδρομους και.......έγινε ο χαμός.
    Παντού με τις πόρτες, ατέλειωτα ντριφτ, τοποθετήσεις, τα πάντα όλα με τα χιονολάστιχα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
    Από πίσω μου οι άλλοι το ίδιο. Με τις πόρτες. Σε κάποια στιγμή, πήρα μαζί τη φάτσα το γιό του Paspa όπου έπεσε ΤΟ γέλιο με το μικρό να πορρώνεται αλλά συγχρόνως να μη βάζει ούτε δευτερόλεπτο γλώσσα μέσα του, σε συνθήκες που άλλο παιδάκι θα έκλαιγε και θα ζητούσε τη μαμά του.
    Φυσικά μετά, μου ζητούσε συνέχεια βόλτα και γκάζι.
    Κάποια στιγμή, σταματήσαμε έξω από ένα μοναστήρι όπου κάναμε την πλάκα μας, ξαναγαπηθήκαμε κάποιοι και κάναμε και τα καθιερωμένα ανεβάσματά μας, όπου (το δικό μου το ξέρουμε), το φόρεστερ του Φώντα απέδειξε για ακόμη μια φορά αυτό που είχα πει, ότι είναι το καλύτερο φόρεστερ που έχει βγει σε μαμά μορφή, σε δυνατότητες εκτός δρόμου.
    Εκεί, ο απίστευτος Παναγιώτης μπρίζωσε και το θηρίο μετά από όλα τα άλλα, όπου ακόμα και εκείνος κατάλαβε τα χάλια του προγράμματος, αφού όπου στα άλλα ήταν πράσινο σε εμένα ήταν μείον και κόκκινο.
    Αποφασίσαμε με τα πολλά να πάμε Αγ.Θεόδωρους για φαγητό και πήραμε το χωματόδρομο για εκεί.
    Εκεί έγινε πανικός πάλι, αφού ήταν και φλαταδούρα σε κάποια σημεία και η οδήγηση έγινε σε ρυθμούς .
    Ο Κωστάκης είχε πορρωθεί πίσω και δεν ήθελε να τελειώσει. Όταν φτάσαμε στην άσφαλτο, κανονίσαμε να κάνουμε πλάκα στον Παναγιώτη ότι αλλάξαμε αυτοκίνητα με το Γιώργο, γιατί πιο πριν δεν τον είχα αφήσει να οδηγήσει το δικό μου αφού είχε μεγάλες ανησυχίες και τα δέντρα ήταν κοντά και περίμεναν με λαχτάρα αγκαλιές.
    Πήρα λοιπόν το φόρεστερ του Γιώργου και οδήγησα αντίθετα ώστε να τους συναντήσω. Ο Παναγιώτης δεν το πίστεψε και γέλαγε, αλλά δόθηκε η ευκαιρία και στο ατμοσφαιρικό του Γιώργου να δείξει στις χωμάτινες στροφές τις καμπύλες του (κ@λους), αφού πήραμε 2-3 με τις πόρτες.
    Ο Κωστάκης, το άκουσε και λύσσαξε ζητώντας με να τον κάνω βόλτα με το δικό τους, αλλά ο προβατίνας δεν ήθελε και έτσι είχαμε απίστευτη στοιχομυθία πατέρα-γιου.
    Συνεχίσαμε λοιπόν σε άσφαλτο και πάλι σε ρυθμούς και φτάσαμε στους Αγ.Θεοδώρους όπου μέσα σε απίστευτο κλίμα κεφιού, πειραγμάτων στο νέο αστροφυσικό που ξεπετιέται και γέλιου, φάγαμε και μετά πήγαμε και για παγωτάκι.
    Με γεμάτες τις μπαταρίες και πολύ χαρούμενοι, χαιρετηθήκαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
    Ήταν μια απίστευτη εκδρομή, με κλίμα από τα παλιά, τον Πάνο μαζί που τόσο μας έλειπε τόσο καιρό και ελπίζω σύντομα να το επαναλάβουμε.